من امید میرزایی، فیلمساز، کارگردان، مدیرفیلمبرداری، عکاس و مدرس فیلمبرداری، زاده ۱۳۷۶ در دهلران، ایلام هستم. از سال ۱۳۹۶ از طریق تحصیل در دوره جامع سینمای انجمن سینما جوانان ایران-دفتر ایلام، با هنر و علم سینما آشنا شدم و از همان زمان فعالیت، تحقیق و زندگی در قاب سینما را آغاز کردم. اینکه سینما مرا پیدا کرد یا من سینما را هنوز نمیدانم، چون آنقدر اتفاقی خودم را در وسط کلاس های تاریخ سینما دیدم و دلم را به این هنر داده بودم که باورم نمیشود زندگی ام بعد از آن تصمیم یکهویی به دو قسمت قبل و بعد آن تقسیم شد. خود فرآیند فیلمسازی ما در آن ابتدا، با بی امکاناتی و بودجه های خیلی محدود و البته افکار و افق بزرگ گذشت و این دوره خودش به راحتی میتوانست سوژه طنز تلخ چند فیلم بلند را تامین کند. سینما انقدر از ما دلبری کرده بود که با رنج و سختی های بیشمار و موهای کز خورده زیر آفتاب ۵۵ درجه مهران و خون دماغ شدن های پی در پی، قرار نبود از این دلبرمان دست بکشیم. همچون عشق آدمی که همیشه هم رنج و درد نیست و گاهی هم لحظه های عاشقانه دارد، عشق ما گوشه زلفی هم به ما نمایاند و آن حضور در چند جشنواره معتبر داخلی از جمله فیلم کوتاه تهران بود و البته جشنواره های خارجی که جیبمان به ما اجازه رفتن نمیداد، چون اساسا پول ساخت فیلم از هزینه حضور در آن جشنواره خارجی به مراتب کمتر در می آمد! البته هیچ شیرینی ای به اندازه دیدن مخلوق خودت، یعنی فیلمت رو پرده به کامت نمینشیند که اگر فیلمساز نباشی نمیدانی چه میگویم! تا به خودم در دی ماه ۱۴۰۴ آمدم، باز هم ملتفت نشدم که کی این همه روز و ساعت و ثانیه گذشت که من بالغ بر ۷۰ فیلم کوتاه، مستند، سریال تلویزیونی (شبکه ایلام)، تیزر تلویزیونی ملی و انواع و اقسام تولیدات تصویری را کارگردانی یا فیلمبرداری کرده ام. اکنون با تجاربی گرانبها از رنج ها و خستگی ها و پاهای تاول زده ام سر صحنه، بی خوابی های چند روزه تا بودن در کنار بزرگان سینمای ایران مثل هومن بهمنش را با خودم حمل میکنم و مشتاقم که این تجارب را با فروتنی در اختیار نسل جدید فیلمسازان بگذارم. به این امید که نسل جدید محکمتر، پخته تر و با داشتن پشتیبانی کاردان، با تفکر و دغدغه درست و هدفمند تربیت شود تا هر فریم را با دانش، ایده و داشتن پس زمینه ذهنی و علمی و البته با داشتن تجربه ضبط کند...